Column: Een langdurige flirt

Het zorgt weleens voor verbijstering. Voor bijna agressief onbegrip omdat alles zo vanzelfsprekend lijkt. Maar niets is zoals het lijkt. David Endt vraagt het zich af het in z’n boek ‘Mijn Inter’. Kan je van zowel Rembrandt als Picasso houden? Endt bevrijdt me hiermee van een ongemakkelijk dilemma. Want het kan, bewijst de oer-Ajacied in z’n heerlijke boek. Zonder schroom sluit ik me bij hem aan. Ik hou namelijk van AFC Ajax en CFC Genoa 1893.

Mijn tweede liefde diende zich begin jaren negentig aan in het Olympisch stadion. Een paar duizend hartstochtelijke Italianen uit Ligurië benamen mij de adem. Voor het eerst in mijn leven keek ik meer naar de supporters van de tegenpartij dan nota bene een halve finale Uefa Cup. De orale overtuiging die uit het Olympische hoekvak opsteeg, maakte me melancholisch en lacherig tegelijk. Het voelde als een cultfilm met een snufje Joep Meloen. Zoveel passie en extraverte support had ik begin jaren negentig zelden gezien. Het was me vreemd maar ik omarmde ‘t met dezelfde hartstocht.

Lees meer van de column van Ernst Jan Wilhelmus op Ajaxlife.nl